O nas

Rejon Babiej Góry był przede wszystkim miejscem, gdzie zbójnickie kompanie zimowały i szukały schronienia. Tędy też wiodły stare zbójnickie szlaki na Orawę. Pozostałością po zbójnikach są pieśni i opowieści, bardzo liczne w tutejszym folklorze — o skarbach, schronieniach i kapliczkach przez nich fundowanych.

Nazwa przysiółka Policzne, gdzie się znajdujemy, pochodzi — jak chce jedna wersja — od półek, na których wędzono oscypki (police). Bardziej rozpowszechnione jest jednak przekonanie, że nazwa ma rodowód zbójnicki: to tu, na niegdyś odludnej polanie, zbójnicy dzielili łupy, czyli „liczyli się”.

Legenda mówi, że pewnego razu zatrzymali się tutaj trzej zbójnicy wracający z wyprawy na Orawę. Obrabowali tam kościół — co było wbrew zbójnickiemu prawu. Harnaś wyruszył jeszcze tej samej nocy do wsi, a dwaj pozostali, by ukryć łupy. Gdy chowali skarby w jamie wykopanej w potoku, jeden zabił podstępnie towarzysza, by zgarnąć jego część — i wtedy ziemia pochłonęła obu wraz ze złotem. Harnaś, gdy się o tym dowiedział, na przebłaganie ufundował kapliczkę świętego Jana.

Po przeszło dwóch wiekach Jędrek z Policznego, idąc wzdłuż potoku Jaworzyna, zobaczył w wodzie błysk złota. Pod kamieniami odkrył wór kosztowności. Zaniósł go prosto do proboszcza — i tam wyszło na jaw, że Jędrek jest potomkiem jednego z tamtych zbójników. Ziemia i woda obmyły skarb z klątwy, by mógł wreszcie służyć ludziom.

Część znaleziska Jędrek dał na kościół, a za resztę postawił karczmę przy kapliczce. Od tamtej chwili rozkrzewia historie i gawędy o zbójnikach, którzy żyli niegdyś w tej okolicy.